Ik heb altijd een hekel gehad aan bekeringsverhalen. Ze leken vaak achteraf geschreven alsof iedere stap onvermijdelijk was geweest. Mijn leven voelde nooit zo. Het was eerder een zoeken, verdwalen, opnieuw beginnen, soms een stap vooruit en twee terug." Soms bewaart een mens een regel, een geur of een melodie tientallen jaren zonder precies te weten waarom. Pas veel later blijkt dat die al vooruitwees naar de weg die je nog moest gaan. Dat vind ik een troostrijke gedachte: niet alles hoeft meteen begrepen te worden. Sommige woorden lopen als stille reisgenoten met ons mee, totdat we er eindelijk naar kunnen luisteren.

Het mooie is dat er gidsen op iemands pad kunnen verschijnen. Sommige gidsen die mijn pad kruisten vond ik ronduit onaangenaam en sommige gidsen daagden mij uit tot het verkennen van wonderlijke wegen.